Artist Statement

Het verloren geluk 6Slechts in verbondenheid met de ander – in de relatie met onze ouders, familie, vrienden en geliefden – vinden wij het ware geluk. Hoe pijnlijk is het dan ook te realiseren dat die momenten van samenzijn moeilijk zijn vast te houden. We kunnen de vervlogen ontmoeting niet fixeren of overdragen aan mensen die de ontmoeting niet konden bijwonen.

In deze rationele en harde wereld blijkt het vaak moeilijk om elkaar emotioneel echt te ontmoeten. De angst om kwetsbaarheid te tonen en de spanning tussen liefde en geld, ratio en emotie staat een diepere verbinding vaak in de weg. Rituelen vormen een gemeenschap, maar wat zijn die rituelen waard zonder emotionele verbinding tussen de mensen die ze uitvoeren of wanneer een individu binnen een gemeenschap niet openlijk de persoon kan zijn die hij of zij is?

Het verlangen naar bescherming en geborgenheid zit diep. Het besef dat we dit in deze wereld wellicht niet zullen vinden doet ons vastklampen aan het verleden, naar de tijd dat we nog veilig konden wegkruipen in de schoot van onze moeder. De heimwee naar voorbije tijden is groot en het onvermogen om dat wat we zoeken te kunnen grijpen, veroorzaakt gevoelens van eenzaamheid en diepgewortelde melancholie. Het zorgt ervoor dat je je afvraagt of datgene wat je zoekt wel bestaat.

Door jeugdherinneringen van mijzelf en anderen op te schrijven en te combineren met objecten en foto’s reconstrueer ik op detectiveachtige wijze het verleden om haar nogmaals zichtbaar te maken. Door grote thema’s als liefde en geluk in enkele beelden, regels of anekdotes te vangen, breng ik ze terug naar een menselijke maat, zodat ze ook voor anderen tastbaar worden. En wellicht kunnen we, door een wederzijdse herkenning van een gedeeld verlangen, uiteindelijk concluderen dat het verloren geluk nog steeds te vinden is en misschien wel dichterbij dan we aanvankelijk vermoeden.

Foto: Het verloren geluk, 2015

© 2015 Manon Hidding

Geef een reactie